to zrobiliśmy w Wyszukali dzięki naszym technologiom: analiza banków w Internecie

dobra, o smutach nie będę pisac, a były:) Było wystąpienie Marcina Jagodzińskiego z Blipa o real time web bardzo fajne, twierdził,że Internet zmierza wielkimi krokami w stronę real time web. I muszę przyznac mu rację – wszyscy użytkownicy konferencji siedzą na blipie  i robią pręgierz;) Ale w którą stronę to pójdzie, hard to say.

Potem był Dominik Batorski i opowiadał o Diagnozie Społecznej z marca 2009 roku. Najważniejsze – 51,4% gospodarstw domowych, 50,9% osób. Co do dostępu – rosną lokalne sieci dostępowe;) 10% osób ssie również net przez komórkę (operator – provider) (z czego większośc tak ma bo nie ma innego dostępu …..

a potem to już było gorzej… nic więcej nie piszę! Jutro będę ja i trzy osoby słuchające;)

Właśnie ESS wypuścił surowe dane i raport z badań europejskich. Jest też Polska. Dajecie na: http://ess.nsd.uib.no/. Dane są oczywiście z poprzedniego roku. Ale za chwilę będzie Diagnoza Społeczna (dane som, ale som tajne:)) (jak co to Dominik Batorski wypuszcza częsc interpretacji na polska20.pl.

Prof. Kazimierz Krzysztofek starał się pokazac zmiany instytucji społecznych (rozumianych socjologicznie) spowodowane nowymi technologiami w ramach teorii społecznych. Wystąpienie było niestety trochę chaotyczne i raczej wyliczające. Mimo wszystko ja się cieszę, ponieważ profesor postanowił zrobic mi przy okazji reklamę;)

Prof. Tomasz Goban-Klas stwierdził, że lepiej od technologów internetowych rozumie internet (odwołując się do analogii Leszka Kołakowskiego o ślusarzu) – odwoływał się przy tym do Marshalla McLuhanam Ryszarda Tadeusiewicza, Rogera Fidlera i innych. Niestety, okazało się, że prof. Goban-Klas rozumie paradoks jako coś nowego i zaskakującego. Poczym zaczął opowiadac o nowych i zaskakujących rzeczach w Internecie;) O tyle cały Internet to paradoks, że mieści w sobie wszystko, jest siecią sieci.

Bogusław Kwarciak opowiadał o analizie interakcji (treści pisanych) w sieci. Niestety, przede wszystkim za dużo sprzedawał teorii, przywoływał różne eksperymenty (czapa teoretyczna była zdecydowanie za duża). Eksperyment polegał na tym, że badani obserwowali autoprezentację rzekomych kandydatów do agencji reklamowych w internecie. Chodziło o analizę oszustw internetowych (że ktoś ściemnia, że jest kimś innym). Badani zostali poinformowani, że ktoś “po drugiej stronie” się zmienia i mieli powiedziec, kiedy ktoś po drugiej stronie się zmienił. Pytanie: “w jakim stopniu zmiana zostanie wykryta”. Okazało się, że badani wykrywali tym częściej podmianę tej osoby, im dłużej prezentowała się oryginalna osoba. Eksperyment ciekawy, tyle że nie do końca chyba związany z oszóstwami w sieci;)

Reszta pierwszego dnia niestety była trochę nudna. Co było wg mnie ciekawego? Dla było to wystąpienie Jarosława Sobolewskiego, który mówił o szansach i zagrożeniach polskiego Internetu.

Wymienione przez niego problemy to: formaty intruzywne (top layer), banner blindness (że nie patrzymy na banery), inflacja wartości powierzchni, adblockery, zła legislacja, net neutrality, 1st i 3rd parties cookies (że gemius dokleja nam ciasteczka), deep package inspection (że skanują nas dostawcy internetu).

Powiem szczerze, że pierwszy raz słuchałem wystąpienia guru IAB i włosy stanęły mi na głowie dęba. Po pierwsze, Sobolewski uważa, że Internet to przede wszystkim marketing (ja tam uważam, że to melanż kurna wszystkich). Kiedy więc mówił o Internecie, używał zwrotów w stylu: “my branża internetowa”, “my przedstawiciele polskiego internetu”. Ale jego kapelusz miał dwa oblicza. Z drugiej strony, mówił o nieodpowiedzialnych internautach, którzy są “pasażerami na gapę”, bo mają adblockery i w ten sposób nie płacą za treści, które oglądają. No kurna! Rozumiem, że można kraśc treści z torrentów, ale taka bzdura? Innymi słowy, marketingowcy uważają, że internet jest ich i że to oni ustalają zasady gry.

Co było potem? Nie pamiętam;) Oprócz ostatniego wystąpienia prof. Szlendaka, który mówił całkowicie niemerytorycznie o seksie (chociaż odwoływał się do wielu socjologów). Przepraszam, Panie Profesorze, ale był Pan efektem wyrzutów sumienia marketingowców, którzy postanowili się na sam koniec odchamic  się przy zabawie.

Wystąpienia Andrzeja Garapicha i Dominika Kaznowskiego trochę mnie zawiodły. Pierwsze z omawianych badań było przeprowadzone przez PBI, drugie przez Naszą Klasę. Oba były badaniami offlinowymi, dotyczącymi deklaracji respondentów. Podobno dostaniemy prezentację;) ale nie opisuję, bo tam nic świetnego dla mnie nie było (oprócz tego, że wyszło, że Nasza Klasa robi badania userów w celu przygotowania oferty targetowania marek:) Po prostu kolejne badania offlineowe trochę mnie nużą;)

Wild mówił o narzędziach do tworzenia nauki2.0, a dokładniej o tworzeniu aplikacji web2.0, który mają wspierac mashupy naukowe. Co dla niego było kluczowe, to wizualizacja i zrozumienie relacji i zasad wzajemnego działania użytkowników platformy.

To, co mi było bliskie, to sieci społeczno – semantyczne, czyli użycie omawianych przez niego platform do wizualizaji podziału zadań/prac/dziedzin, do których używa m.in. latent semantic analysis i principal component analysis, hmmm. Muszę to przemyślec, bo mnie ostatnio Mariusz namówił raczej do analizy korespondencji w tej dziedzinie (przypisywania określeń i asocjacji markom).

A Ernst-Jan Pfauth (ten od thenextweb) – jest czarodziejem! Ten 23 latek powiedział, że żeby wytłumaczyc Internet musi nam coś pokazac…. czasu hippisów, dobrą starą psychodelę, ale i Beatlesów;) Ludzie na około mnie (ci z krawatami) trochę się zgubli:P Ale potem niestety skończyło się na porównaniu tez Timothy’iego Learego do Internetu. (chociaż nie wiedziałem, że prowadził bloga – i to podobno Leary powiedział, że Internet jest LSD dzisiejszych czasów).

Jezzz, on jako pierwszy w tym dniu powiedział, że z web2.0 jest jak z kwasem – można zjesc, ale nie można przesadzac (przede mną siedzi facet w krawacie i zapisuje złośliwe uwagi na blipperze;). Oprócz dośc banalnego porównania, facet ma wyczucie internetu – polecam thenextweb.com – mówi, że trzeba wiedziec, jak używac web2.0 – np. do aktywizmu, ekologii i innych, przyjaciele sami w sobie na facebooku to nie wszystko;)

Pierwsze wystąpienie na InternetBeta w Rzeszowie dot. wyszukiwarki Wolfram.

Jon McLoone podzielił wiedzę na:
- opnie
- fakty
- metody – jak coś robic, zdolnosci, przepisy,
- rozumienie – to, co ludzie robią z poprzednimi rzeczami

Celem Wolfram Alpha jest zając się faktami i metodami (stosowanymi); chodzi o to, żeby nie oceniali faktów ani pojedynczy ludzie (Google), ani społeczności – Web2.0. Ma to za nas robic Wolfram Alpha!

Obliczenia wyszukiwarki Wolfram to:
- znajdowanie relewantnych informacji
- tworzenie nowej wiedzy
- łączenie różnych gałęzi wiedzy
- aplikowanie wiedzy

Potem McLoone pokazywał, jak można wydobywac statyczną wiedzę z ich wyszukiwarki. Niestety, jego przykłady były bardzo encyklopedyczne;

Tworzenie nowej wiedzy to wpisywanie dowolnych równań, które na stronie są rozkładane na czynniki pierwsze. To jak dotychczas zdaje się byc najbardziej problematyczne.  Ale Wolfram nieźle sobie radzi z łączeniem wiedzy – jeżeli są dowolne dwa zbiory informacji, Wolfram stara się je połączyc (spróbujcie). Aplikowanie wiedzy było pokazywane na przykładzie kosztów związanych z nieruchomościami.

Po co ty wszytko? McLoone pokazał przykład firmy, która posiada za dużo wiedzy, żeby ją skonsumowac. Analitycy nie dają sobie rady i tu ma wejśc za nich Wolfram;) Ma więc przejąc rolę analityków;)

Z drugiej strony to ma online tłumaczyc co się dzieje i robic właściwe obliczenia dla podanych przez użytkownika danych, sprawdzcie “Social Choice Theory”.

Najciekawsze (i najbardziej niebezpieczne) było na samym końcu: wiedza  (math) to nie obliczenia; wg prelegenta uczniom powinna się pokazywac, co daje matematyka, a nie jak ona działa dokładnie – to inne rozłożenie akcentów: użytkownik ma umiec zaplikowac i zadziałac, a nie rozumiec;) Uwaga! Za jakiś czas ma powstac profesjonalna wersja Wolfram Search – z której będzie można ściągac surowe dane;)

Dziennik napisał wczoraj, że rektorzy z ponad 300 polskich uczelni zorganizowali się w celu stworzenia własnej propozycji strategii szkolnictwa wyższego. Batalia wciąż trwa!

Rektorzy twierdzą, że MNiSW tak zorganizowało warunki przetargu na projekt reformy, że nie mogły do niego stanąc żadne uczelnie wyższe. Podejrzewam, że mają rację (ale to tylko podejrzenia). Minister Kudrycka, za którą tak na prawdę stoi prof. Żylicz, prezes Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, chciała bowiem istotnie zreformowac szkolnictwo wyższe – istotnie, to jest, tak żeby niektóre rzeczy przewrócic do góry nogami. I nic dziwnego, że szkoły się okopują na swoich stanowiskach.

Reforma prof. Żylicza (bo de facto to jego pomysły) obejmuje swoim zasięgiem mnóstwo istotnych zmian, od zniesienia habilitacji (tak, jestem doktorem in spe, więc niektórzy stwierdzą, że nie chce mi się stawac do tego egzaminu), przez zmianę systemu funkcjonowania szkół wyższych jako podmiotów gospodarczych, aż po zmianę systemu finansowania szkół przez państwo. Jest to reforma całościowa, która obejmuje mnóstwo aspektów nauki.

Co na to rektorzy? Wstępne szkice ich propozycji są tajne;) ale już wiadomo, że chodzi im głównie o zmiany finansowania szkolnictwa wyższego i zmianę systemu oceny jakości kształcenia. Czyżby i minister Kudrycka tego nie chciała? Oczywiście, że chce. Różnica poglądów dot. chyba przede wszystkim tego, czy uczelnie mają stac się bardziej komercyjne.

Ja niestety jestem całym sercem za tym rozwiązaniem – uczelnie muszą posiadac zewnętrzny system weryfikacji swojej pracy, a nie własne rady naukowe, których podstawowym celem jest przetrwanie. Obecnie na wielu katedrach nauk społecznych uważa się, że rynek jest niedostosowany do nauki. Ja obawiam się, że jest na odwrót.

No, ale zobaczymy, prof. Katarzyna Chałasińska Macukow, Rektor UW, wyciągnęła z rękawa najpoważniejszego moim zdaniem asa: “uczelenie mają daleko idącą autonomię”. To poważny argument, który stawia pod znakiem zapytania starania MNiSW.

Jeżeli bowiem uczelnie mają miec poważną autonomię, to Ministerstwo jest organem pomocniczym, które do końca nie wiadomo, co ma robic: finansowac? ale wg czyich kryteriów? Uczelnianych? to bzdura. MNiSW ma obecnie własne kryteria, a te jakościowo wpływają na pracę uczelni. A zatem to nie tak szybko z tą autonomią.

Jestem w 100% za autonomią polityczną uczelni, bo te placówki muszą miec swobodę działania. Ale jeżeli uczelnie są autoreferencyjne i odnoszą się wyłącznie do siebie, to tracą perspektywę na całe społeczeństwo. I tutaj, obrzydliwym, ale jednak, dobrym kryterium jest rynek. I w tym sensie jestem przeciwny gospodarczej autonomii uczelni wyższych. Howgh!